برخی بر این اعتقادند كه سر بریده امام‌حسین(ع) در چنین روزی به بدن وی در كربلا ملحق شد.⁽¹⁾ جایگاه و ارزش فاصله زمانی 40روزه از هنگام وفات مومن یكی از معتقدات و باورهای كهن نزد مسلمانان به شمار می‌آید كه نشانه‌ها و بازتاب این اعتقاد را در طیف گسترده‌ای از مفاهیم گوناگون اندیشه‌اسلامی می‌توان مشاهده كرد. برای مثال كارنامه اعمال مومن را برپایه روایات 40‌روز پس از مرگ او ضمن گشایش دروازه‌های آسمان برای وی به دستش می‌دهند و اعمال نیك او هم از آن دروازه‌ها گذر می‌كند. ⁽²⁾

[ادامه مطلب...]

در معرفى آن امام،باید كتابى قطور نوشت،لیكن در اینجا فشرده‏اى از زندگى آن حضرت را مى‏خوانید:

امام حسین(ع) در سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدینه به دنیا آمد. رسول خدا(ص) نام این فرزند زهرا(س) را«حسین» نهاد.

وى مورد علاقه شدید پیامبر خدا(ص) بود و آن حضرت درباره او فرمود:«حسین منى و انا من حسین...» و در آغوش پیامبر بزرگ شد.

هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود. در دوران پدرش على بن ابى طالب(ع) نیز از موقعیت والایى برخوردار بود. علم، بخشش، بزرگوارى، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگیرى از بینوایان، عفو و حلم و... از صفات برجسته این حجت الهى بود.

در دوران خلافت پدرش، در كنار آن حضرت بود و در سه جنگ «جمل»، «صفین» و «نهروان» شركت داشت.

پس از شهادت پدرش كه امامت به حسن بن على(ع) رسید، همچون سربازى مطیع رهبر و مولاى خویش و همراه برادر بود. پس از انعقاد پیمان صلح،با برادرش و بقیه اهل بیت«ع» به مدینه آمدند.

با شهادت امام مجتبى(ع) در سال 49 یا 50 هجرى، بار امامت به دوش سیدالشهدا قرار گرفت. در آن دوران ده‌ساله كه معاویه بر حكومت مسلط بود، امام حسین(ع) همواره یكى از معترضین سرسخت نسبت به سیاست‌هاى معاویه و دستگیری‌ها و قتل‌هاى او بود و نامه‏هاى متعددى در انتقاد از رویه معاویه در كشتن حجر بن عدى و یارانش و عمرو بن حمق خزاعى كه از وفاداران به على(ع) بودند و اعمال ناپسند دیگر او نوشت.

در عین حال، حسین بن على(ع) یكى از محورهاى وحدت شیعه و از چهره‏هاى برجسته و شاخصى بود كه مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه اموى از نفوذ شخصیت او بیم داشت.

با مرگ معاویه در سال 60 هجرى، یزید به والى مدینه نوشت كه از امام حسین(ع) به نفع او بیعت بگیرد. اما سید الشهدا كه فساد یزید و بى‏لیاقتى او را مى‏دانست، از بیعت امتناع كرد و براى نجات اسلام از بلیه سلطه یزید كه به زوال و محو دین مى‏انجامید، راه مبارزه را پیش گرفت.

از مدینه به مكه هجرت كرد و در پى نامه‌نگاری‌هاى كوفیان و شیعیان عراق با آن حضرت و دعوت براى آمدن به كوفه، آن امام ابتدا مسلم بن عقیل را فرستاد و نامه‏هایى براى شیعیان كوفه و بصره نوشت و با دریافت پاسخ كوفیان در بیعتشان با مسلم بن عقیل، در روز هشتم ذیحجه سال 60 هجرى از مكه به سوى عراق، حركت كرد.

پیمان‌شكنى كوفیان و شهادت مسلم بن عقیل، اوضاع عراق را نامطلوب ساخت و سیدالشهدا كه همراه خانواده، فرزندان و یاران به سوى كوفه مى‏رفت، پیش از رسیدن به كوفه در سرزمین«كربلا» در محاصره سپاه كوفه قرار گرفت.

تسلیم نیروهاى یزیدى نشد و سرانجام در روز عاشورا در آن سرزمین، مظلومانه و تشنه‌كام، همراه اصحابش به شهادت رسید.

از آن پس، كربلا كانون الهام و عاشورا سرچشمه قیام و آزادگى شد و كشته شدن وى، سبب زنده شدن اسلام و بیدار شدن وجدان‌هاى خفته گردید.

فضایل این امام شهید، بیش از آن است كه در این مختصر بگنجد، چرا كه او آویزه عرش الهى و پرورده دامن رسول خداست.

پیامبر خدا(ص) درباره‏اش فرمود: قسم به آنكه مرا بحق به پیامبرى فرستاد، حسین بن على در آسمان بزرگتر از زمین است و بر سمت راست عرش الهى نوشته است «مصباح هدى و سفینة نجاة».(1)

اى كه آمیخته مهرت با دل‏
كرده عشق تو مرا دریا دل‏

بذر عشقى كه به دل كاشته‏ام‏
جز هواى تو ندارد حاصل‏

از مى عشق تو،عاقل مجنون‏
و زخم مهر تو مجنون،عاقل‏

كربلا سر زد و پیدا شد حق‏
جلوه‏اى كردى و گم شد باطل‏

تویى آن كشتى دریاى حیات‏
هر كه را مانده جدا از ساحل‏

گر شود كار جهان زیر و زبر
نشود عشق تو از دل زایل(2)

پى‌نوشت‌ها:

1ـ سفینة البحار، ج 1، ص 257.
براى آشنایى بیشتر با آن حضرت، باید به كتاب‌هاى مفصل‌تر مراجعه كرد، از جمله:
موسوعة كلمات امام الحسین(درباره سخنان او)،
حیاة الامام الحسین بن على،
باقر شریف القرشى (در باره زندگانى او)
عوالم و بحار الأنوار(در باره فضایل او)
نفس المهموم،شیخ عباس قمى(در مقتل او)

و كتاب‌هاى فراوان دیگر.[كتابنامه عاشورا]

2ـ از مؤلف. فرهنگ عاشورا صفحه 147

به نقل از پایگاه اطلاع رسانی حوزه

یکی از روحانیان منبری تهران ادعا کرد انیشتین دانشمند بزرگ جهان از سوی آیة ا... بروجردی مسلمان و شیعه شده بود، اما ایشان اجازه بیان آن را به وی نداده بود.
او که از وعاظ بنام تهران است با اعلام اینکه این خبر را از قول فرزند پروفسور حسابی شنیده است، افزود: من برای دریافت صحت و سقم این خبر، نزد یکی از مراجع تقلید در قم رفتم و ایشان نیز با تأیید این خبر گفتند، آیة ا... بروجردی ایشان را از اظهار علنی مسلمانی منع کرده بودند، زیرا احتمال قتل وی را می‌دادند.

 
منبع: shafaf.ir

هنگامى كه رسول خدا (ص) به مدینه رسید در خانه ابوایوب انصارى منزل گزید؛ جایى كه شتر وى آنجا خوابید.

زمین مسجد النبى از آنِ دو یتیم بود و در آنجا خرما خشك مى‏كردند. رسول خدا (ص) آن را به مبلغ ده دینار از ولىّ دو طفل خریدند و مسجد را در آن ساختند.

مساحت زمین در آن روز حدود 2071 متر مربع بوده است. صحن مسجد را با ریگ سیاه فرش كردند و دیوارها را با خشت و گل بالا بردند.

در ساختن بناى این مسجد شخص پیامبر (ص) شركت داشتند. سقف قسمتى از مسجد را با شاخ و برگ درخت خرما پوشانیدند و از تنه درخت خرما براى ستون‏هاى آن استفاده كردند.

سه در از جانب شرق، غرب و جنوب براى آن قرار دادند. قبله نخستین مسلمانان مسجد الاقصى بود كه بعداً به سمت خانه كعبه تغییر یافت. مساحت مسجد النبى در سال‏هاى اخیر به حدود یك صد هزار متر رسیده است.

صُفّه‏

در داخل مسجد النبى صفه یا ایوانچه مانندى آماده ساخته بودند كه مهاجران بى‏سر پناه در آن جا به سر مى‏بردند. اینان همان دسته از مسلمانان‏اند كه به «اصحاب صُفه» معروف گشتند.

پیش از آن كه قبله از بیت المقدس به طرف كعبه تغییر كند محراب رسول خدا (ص) در ناحیه شمال مسجد بود. پس از تغییر قبله به دستور پیامبر، آن قسمت را مسقف كردند و آن مكانى براى استراحت و سكونت مسلمانان مهاجر و بى پناه گردید كه در توسعه مسجد در سال هفتم هجرى داخل مسجد قرار گرفت.

آنچه امروزه به صفه معروف است، روزگارى «دكة الاغوات» و جایگاه خواجه‏‌هاى حرم بوده كه وظیفه‏ حراست و خدمتگزارى حرم را به عهده داشته‏اند.

خانه‌‏هاى زنان پیغمبر(ص) كه به صورت حجره‏هایى بود، در سه طرف شمال، جنوب و شرق مسجد قرار داده شد و چون آن حضرت به جوار پروردگار شتافت، ایشان را در حجره عایشه كه در كنار مسجد بود به خاك سپردند.

روضه نبوى در ناحیه جنوب شرقى (رو به سوى قبله) مسجد، یعنى مسافت میان قبر پیغمبر (ص) و منبر آن حضرت است كه طول آن 22 متر و عرض آن 15 متر مى‏باشد.

در محدوده روضه، مرقد مطهر، منبر و محراب واقع است. پیامبر (ص) فرمود: «میان منبر و خانه من باغى است از باغ‏هاى بهشت.»

منبر در سمت غربى محراب مسجد، منبرى است از سنگ مرمر در كمال زیبایى كه سلطان مراد سوم آن را در محرم‏ سال 998 هجرى به مسجد هدیه كرد و آن را به جاى منبر قایتباى قرار دادند كه در جایگاه منبر پیامبر (ص) گذاشته شده است.

محراب جایگاه نماز پیامبر (ص) مى‏باشد. در زمان آن حضرت ‏چیزى ‏به‏نام‏ محراب‏ وجودنداشت، درجریان توسعه مسجد در زمان ولید بن عبدالملك اموى، در محل نماز پیامبر (ص) محرابى ساخته شد.

این محراب در طول زمان دگرگونى‏ها را تحمل كرده و بناى فعلى آن از دوره سلطان اشرف قایتباى از سلاطین مملوكى مصر، باقى مانده است.

ستون‏هاى مسجد نبوى‏ در مسجد نبوى ستون‏هایى است كه هر یك نامى خاص دارد.

هشت ستون از زمان پیامبر (ص)هنوز در مسجد باقى است كه با رنگ سفید مشخص شده‏اند كه عبارتند از:

• ستون مُخَلَّقه: این ستون بر جایى نهاده شده كه تنه درخت خرمایى كه پیامبر (ص) به هنگام ایراد خطبه بر آن تكیه مى‏كرد، در آنجا بوده است و پس از آن كه براى آن حضرت منبرى ساختند از آن ستون ناله‏اى برخاست و به‏ همین دلیل به آن ستون «حنّانه» مى‏گفتند.
• ستون توبه: آن را ستون ابولبابه نیز مى‏نامند پس از شكست بنوقریظه ابولبابه به خاطر گناهى كه مرتكب شد، مورد بى توجهى پیامبر (ص) و یاران آن حضرت قرار گرفت و سرانجام خود را به ستون مسجد بست تا آن كه آیه‏اى در پذیرفته شدن توبه او به رسول خدا (ص) نازل گردید.

• ستون مَحرَس: در كنار این ستون، على (ع) مى‏ایستاد و از رسول خدا(ص) محافظت مى‏كرد. این ستون را به نام استوانه على (ع) نیز مى‏شناسند. زیرا جایگاه نماز آن حضرت بوده است.
• ستون وُفُود: در كنار این ستون رسول اللَّه (ص) با سران قبایل و هیأت‏هاى نمایندگى و سیاسى دیدار كرده و آنان را به حضور مى‏پذیرفتند.
• ستون سریر: رسول خدا (ص) در كنار این ستون تختى از شاخه‏هاى خرما مى‏گذاشت و شب بر روى آن استراحت مى‏كرد.
• مقام‏ جبرئیل امین: جبرئیل در این مكان خدمت رسول اللَّه(ص) مشرف مى‏شده است.

زمانى كه مسجد النبى ساخته شد، سه در براى ورود و خروج مردم ساختند، برخى از اصحاب نیز در حاشیه مسجد خانه ساخته و درى به درون مسجد باز كردند.

در سال سوم هجرت، قبل از غزوه احد، به دستور پیامبر (ص) همه درهاى خانه‏ها به جز در خانه على (ع) به مسجد بسته شد.

تعداد درهاى مسجد در امتداد زمان تغییراتى یافته است مشهورترین آنها عبارتند از:

• باب الرحمه
• باب جبرئیل
• باب السلام
• باب النساء

مسجد النبى هم اكنون 7 در دارد. مناره‏هاى مسجد در توسعه زمان ولید بن عبدالملك بر چهار گوشه مسجد النبى چهار مناره ساخته شد، پس از آن مناره دیگرى نیز ساخته شد كه مناره اصلى مسجد عبارت بود از:

مناره‏هاى سلیمانیه، مجیدیه كه در دو سوى ضلع شمالى قرار داشت و مناره‏هاى قایتباى و باب السلام كه در دو سوى ضلع جنوب شرقى و ضلع غربى مسجد واقع بود.

در افزوده‏هاى جدید مسجد، 6 مناره دیگر ساخته شده و بدین ترتیب مجموع آنها به 10 عدد مى‏رسد.

قبرستان بقیع:

قبرستان بقیع قدیمى‏ترین و شناخته‏ترین قبرستان در اسلام است. آن را «بقیع غرقد» نیز مى‏نامند.

این قبرستان در ناحیه شرقى مدینه واقع شده است. مزار امام حسن مجتبى(ع)، امام سجاد(ع)، امام محمد باقر(ع) و امام جعفر صادق(ع) و به قولى حضرت زهرا (س) در آن جاست.

قبر ابراهیم، رقیه، ام كلثوم و زینب برخى از فرزندان رسول خدا (ص) در آنجاست. فاطمه بنت اسد مادر امیر مؤمنان (ع)، عباس بن عبدالمطلب عموى پیامبر(ص)، زینب فرزند خزیمه، ریحانه، ماریه قبطیه، زینب بنت جحش، ام حبیبه، حفصه، سوده، صفیه، جویریه، عایشه و ام سلمه همسران رسول خد (ص) نیز در آنجا مدفونند.

چهره‏هاى سرشناس دیگرى چون: محمد حنفیه، فرزند امیر مؤمنان (ع) برادر آن حضرت، عبداللَّه بن جعفر همسر حضرت زینب ، اسماعیل فرزند امام صادق (ع)، عاتكه، صفیه عمه‏هاى رسول خدا(ص) و بسیارى از صحابه و تابعین و علما در بقیع مدفون هستند.

مساجد مدینه‏

در مدینه مساجد فراوانى وجود دارد كه برخى از آنها عبارتند از:

• مسجد قبا
  قبا دهكده‏اى بوده در دو مایلى مدینه كه مقارن هجرت پیامبر (ص) به این شهر، طایفه بنى عمرو بن عوف در آن‏ سكونت داشتند.
  پیامبر (ص) پس از ورود به مدینه با كمك اصحاب و یارانش اولین مسجد را كه به قبا نامگذارى شد در همین مكان ساختند.
  مساحت تقریبى مسجد و بناهاى جانبى مربوط به آن به 13500 متر مربع می‌رسد و به شكل زیبایى ساخته شده است. در این مسجد جاى 20000 نمازگزار وجود دارد و 4 مناره با 47 متر طول، دارد.
• مسجد قبلتین
  این مسجد در فاصله 5/3 كیلومترى مسجد النبى (ص) در شمال غربى مدینه قرار دارد و در ماه شعبان، سال دوم از هجرت، هنگامى كه پیغمبر(ص) نماز ظهر را مى‏خواندند آیه «فَلَنُوَلِّیَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَ» نازل و آن حضرت براى نماز روى خود را از بیت المقدس به طرف كعبه برگرداندند.
  در این مسجد، به یاد بود این تغییر، دو محراب به سوى قبله نخستین و قبله دوم ساخته بودند و در نوسازى اخیر آنها را برداشته‏اند.
  مساحت مسجد در بازسازى سال 1408 قمری به 3920 متر مربع رسید.
• مسجد جمعه
  ‏ پس از مسجد قبا، این مسجد از جهت تاریخى دومین مسجد است. پیامبر (صآله پس از حركت از قبا به طرف مدینه در محله‏اى كه خاندان بنى عمرو بن عوف ساكن بودند روز جمعه فرود آمدند و اولین نماز جمعه را در آنجا اقامه كردند سپس جاى آن مسجدى ساخته شد. این مسجد در سال 1412 توسط دولت سعودى در مساحت 1630 متر بازسازى شد. مسجد فضیخ‏ این مسجد در انتهاى شارع العوالى واقع شده و از مساجد تاریخى و معروف است. فضیخ درخت خرما است و از آنجا كه در محل این مسجد درخت خرما بوده به این اسم نامیده شده است، نام دیگر آن مسجد رد شمس مى‏باشد. این مسجد اخیراً تخریب گردیده و احتمال دارد بناى جدیدى در آن احداث گردد.
• مسجد فتح‏
  این مسجد در شمال غربى مدینه در دامنه كوه سلع بر بلندى قرار دارد. در این مكان بود كه رسول خدا (ص) در جنگ خندق از خداوند طلب فتح و پیروزى كرد و خداوند دعاى آن حضرت را مستجاب نمود و مشركان شكست خوردند.
  پس از آن روى این تپه مسجد فتح را بنا نهادند. بناى فعلى مسجد فتح كه مربوط به سال 1270 قمرى است حدود 24 متر مربع و ارتفاع آن 5/4 متر مى‏باشد.
• مسجد على (ع)
  ‏ این مسجد در جنوب مسجد فتح و مشرف بر وادى بطحان است. در مدت محاصره شهر مدینه در جنگ احزاب امیر المؤمنین (ع) در آن به عبادت مى‏پرداخته است.
  در نزدیكى این مسجد، مسجد دیگرى است كه به نام مسجد فاطمه (س) معروف است و همراه با مساجد فتح، سلمان، ابوبكر، عمر و مسجد قبلتین به نام مساجد سبعه معروف‏اند.
• مسجد شجره‏
  این مسجد در فاصله یك فرسنگ و نیم از مدینه قرار داشته كه اكنون با گسترش شهر، این مسافت كمتر شده است.
  چون درختی در كنار مسجد بوده، این مسجد به نام «شجره» معروف گردیده است. اهمیت این مسجد بیشتر در آن است كه رسول خدا (ص) در عمره حدیبیه، عمرة القضاء و در حجة الوداع، در آنجا محرم شد.
  حاجیان ایرانى كه پیش از اعمال عمره به مدینه مى‏روند، در مسجد شجره احرام مى‏بندند. این مسجد در سال‏هاى پیش بسیار محقر و خالى از نظافت بود.
• مسجد مباهله‏
  مسجدى را كه به نام «مسجد مباهله» نشان مى‏دهند، نماینده رویدادى تاریخى و بزرگ است.
  مباهله در لغت بر یكدیگر نفرین و لعنت كردن است. در سال دهم هجرت گروهى از ترسایان نجران‏ (ناحیه‏اى در یمن در جنوب عربستان) نزد حضرت رسول (ص) آمدند و درباره عیسى (ع) با او گفتگو كردند.
  رسول خدا (ص) فرمود: عیسى بنده خدا و كلمه او بود كه آن را بر مریم القا فرمود. گفتند چگونه ممكن است انسانى بى‌پدر به دنیا آید؟ قرآن در این باره نازل شد كه مَثَل عیسى، مثل آدم است.
  چون گفتگو دراز گردید رسول خدا (ص) به حكم خدا فرمود: ما و شما پسران، زنانمان و خودمان مباهله مى‏كنیم تا دروغگویان مشمول لعنت الهى گردند.
  در آن روز كه بیست و چهارم و به قولى بیست و یكم ذوالحجه بود، رسول خدا با على مرتضى و فاطمه زهرا و حسن و حسین علیهم السلام براى مباهله بیرون شدند.
  ترسایان چون شكوه و جلال آن بزرگواران را دیدند، ترسیدند و از مباهله چشم پوشیدند و با رسول خدا (ص) مصالحه كردند و جزیه پذیرفتند

بعثت پیامبر (ص)

بعثت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) یا برانگیخته شدن آن حضرت به مقام رسالت، مهمترین فراز از تاریخ اسلام بوده و نزول قرآن کریم نیز از این زمان آغاز می‌گردد. کلمه بعثت به معنای «برانگیخته شدن» بوده و در اصطلاح به مفهوم فرستاده شدن انسانی از سوی خداوند متعال برای هدایت دیگران می‌باشد.

همانطور که از روایات اسلامی و مطالعات تاریخی برمی‌آید، مسأله بعثت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در ادیان الهی با برخی از خصوصیات و نشانه‌ها، قبل از ظهور آن حضرت، مطرح بوده و بسیاری از اهل کتاب و پاره‌ای از اعراب مشرک نیز با آن آشنایی قبلی داشته‌اند. نوید و بشارت ظهور پیامبر خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم)، به تصریح قرآن در تورات و انجیل ذکر گردیده و حضرت عیسی (علیه السلام) نیز پس از تصدیق توراتی که به حضرت موسی (علیه السلام) نازل شده بود، به برانگیخته شدن رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بشارت داده است. همچنین در این کتب، حتی به خصوصیات رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و یارانشان نیز اشاره شده است.

بنابراین (و همانگونه که قرآن نیز ذکر می‌نماید) دانشمندان اهل کتاب، پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را همچون نزدیکترین کسان خود می‌شناخته اند. با مراجعه به تاریخ می‌توان افراد زیادی را یافت که در انتظار ظهور و بعثت پیامبر خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم) بوده‌اند و افرادی از میان آنها، حتی به امید دیدار پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به محل سکونت، مکان هجرت و یا حتی گذرگاه عبور و مرور آینده پیامبر هجرت کرده بودند که به عنوان نمونه، می‌توان به "بحیرای راهب" اشاره نمود.

بنابر این بعثت پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم)، حادثه‌ای بس بزرگ در سرنوشت هدایت بشری بوده و عظمت این امر سبب می‌شد که خداوند متعال به عنوان مقدمه این امر بزرگ، تربیت و پرورش آن حضرت را به عهده داشته و ایشان را برای آینده دشواری که در پیش رو داشتند، آماده سازد. به دنبال همین تربیت الهی بود که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در سالهای قبل از بعثت نیز حالات فوق العاده معنوی و مشاهدات روحانی داشته و نتیجتاً ایشان تمام این دوران را با پاکی و طهارت و معنویت سپری کرده‌اند. حضرت علی (علیه السلام) می‌فرمایند: "خداوند بزرگترین فرشته خود را از خردسالی پیامبر، همدم و همراه ایشان ساخت. این فرشته در تمام لحظات شبانه روز با آن حضرت همراه بود و او را به راههای بزرگواری و اخلاق پسندیده و شایسته رهبری می‌کرد."

پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به خاطر همین حالات معنوی و طهارت روحی، ناگزیر از وضع نابسامان مردم و از جهل و فسادی که بر جامعه آن روز و بویژه در شهر مکه حاکم بود، رنج می‌بردند. همچنین به منظور تفکر و عبادت در مکانی خلوت، مدتی محدود در سال را از آنها کناره می‌گرفتند و به کوه حرا (که در شمال شرقی مکه واقع است) می‌رفتند. این کناره‌گیری برای حُنَفا و برخی یکتاپرستان قبل از پیامبر نیز وجود داشته است. گویند عبدالمطلب، جد بزرگوار پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پایه‌گذار این رسم بوده است. او به هنگام ماه رمضان برای خلوت و عبادت به کوه می‌رفت و مستمندانی را که از آنجا می‌گذشتند، اطعام می‌نمود.

در واقع می‌توان گفت که این خلوت‌گزینی، زمینه‌ای برای تقویت هرچه بیشتر حیات روحانی رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و مقدمه‌ای برای بعثت و نزول وحی به آن حضرت به شمار می‌رفته است.

در دوران این خلوت‌گزینی‌ها نیز همچون سایر مراحل گوناگون زندگی رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)، حضرت علی (علیه السلام) (که پرورش یافته در خانه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و در دامان ایشان است)، پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را همراهی می‌نمود و گاهی اوقات برای ایشان آذوقه و آب و غذا می‌برد.

پس از سپری شدن ایام عبادت، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به مکه برگشته و پیش از اینکه به خانه خویش بازگردند، خانه خدا را طواف می‌نمودند.

این حالات همچنان ادامه یافت تا اینکه سن آن حضرت به چهل سالگی رسید و خداوند که دل ایشان را برترین و مطیع‌ترین و خاضع و خاشع‌ترین دلها در برابر خویش یافت، ایشان را مبعوث کرد و به پیامبری گرامی داشت، تا به وسیله قرآنی که آن را روشن و استوار گردانیده، بندگانش را از پرستش بر بتان خارج ساخته و به پرستش خویش هدایت کند.